LinkedIn  Facebook 

Over mij


Niet lang geleden, vertelde een buurmeisje uit mijn jeugd, dat ik als oppas van haar en haar broertjes bij hun thuis op geheel eigen wijze pannenkoeken bakte.

Geduldig zitten de buurkinderen aan tafel te wachten, terwijl ik steeds met opzet een pannenkoek zo hoog gooi, dat hij het plafond wel móet raken. Mijn oppaskinderen glunderen en als er een pannenkoek aan het plafond blijft plakken, beginnen ze te schaterlachen. Uiteraard doe ik hier flink mijn best voor, test verschillende gooitechnieken en weet op een gegeven moment ook, waar ik het beste kan mikken. Als er weer één blijft kleven, gaan we tellen: "1,2,3,4 ... ." Waar zal de pannenkoek na een fladderende val landen? In de koekenpan, op het aanrecht, op tafel, gevangen op een bord door één van de kinderen of gewoonweg op de vloer?

Natuurlijk hebben we vóór het bakken afgesproken, dat we alle pannenkoeken netjes zullen opeten. En op gingen ze!


Ik was dit helemaal vergeten. Dank Fleur voor het in herinnering brengen! Vooral ook, omdat dit de kern raakt van wat ik nu graag wil betekenen voor anderen.


harte LUCKS
Caroline Schouten


 

TEVREDEN

Waar helder water stroomt
Ontvouwt zich mijn essentie
Ook die van jou
Onder mijn handen

Zo vlieg ik door ‘s werelds luchten
Speelt zich gelijktijdig mijn heden af
Beantwoord ik vragen
Die ik nu kende

Weet ik mij omhult door Moeder Aarde
Onvoorwaardelijk verwarmd
Donker, licht
Uiteindelijk

Ontwaakt aan mijn voeten een klein vuur
Natuurlijk ga ik springen, stampen
Dansen en dansen, met allemaal
Reik ik tot aan de hemel
Grijp de zon, de maan

Blijf ik vanzelfsprekend rusten
Met jou er bij het liefst
Tot getijden, seizoenen sussen
Zwijg ik, verstil
 

Ben stilte


Waarna ik zal stijgen naar wereldse luchten
Waar ons heden gelijktijdig daalt
Zal ik je kussen, blijvend kussen


 

05-09-2016
©AROLINE SCHOUTEN